Inhibitory korozji

Inhibitory korozji

Instalacje grzewcze są szczególnie narażone na korozję, ponieważ wysoka temperatura przyspiesza procesy niszczenia. Jednocześnie, woda grzewcza nie musi spełnić tak surowych wymagań jak woda pitna - instalację grzewczą można więc zabezpieczać przed korozją za pomocą środków chemicznych.

Najczęściej mechanizmem ich działania to tzw. pasywacja.

Korozja zachodzi, kiedy powierzchnia rury wchodzi w reakcję z substancjami obecnymi w płynącej wodzie. Niebezpieczną odmianą tego zjawiska jest korozja elektrochemiczna, która jest wynikiem utworzenia ogniwa elektrycznego i przepływu prądu. Wówczas naładowane cząsteczki metalu tworzącego ściankę rury odrywają się od powierzchni. Powoduje to stopniowe znikanie rury lub osłabianie jej struktury  przez tworzenie produktów korozji - np. rdzy. Dodatkowo korozja jest w pewnym sensie mechanizmem samonapędzającym. Wymywanie materiału ze ścianek nie jest równomierne - ich powierzchnia staje się bardziej chropowata. W powstałych nierównościach osadzają się produkty korozji (tlenki, siarczany, chlorki, węglany), które mogą wspomagać dalszą korozję.

Pasywacja będzie więc polegała na pokryciu "warstwy korozyjnie czynnej" warstwą bierną, niepodlegającą korozji. Inhibitor korozji powoduje powstanie na powierzchni rury takiego "płaszczyka ochronnego". Bierność oznacza tu, że związek pokrywający powierzchnię będzie odporny na substancje obecne w w wodzie i nie będzie z nimi reagować.

Warstewka pasywacyjna może zostać uszkodzona przez ruch wody, dlatego trzeba zapewniać jej ciągłą odbudowę. Najlepszym sposobem jest przestrzeganie zaleceń producenta co do dawek inhibitora.
Bardzo ważne jest, by odpowiednio dobrać inhibitor do materiału, z którego wykonana jest instalacja grzewcza - inne inhibitory stosuje się do rur stalowych, a inne do miedzianych. Jednocześnie trzeba zaznaczyć, że większość inhibitorów korozji "potrafi" tylko zabezpieczać rury przed zniszczeniem - skład substancji nie umożliwia usunięcia produktów korozji obecnych w rurze (rdza, patyna, osad).

Drugi kierunek działania inhibitorów to usuwanie z wody substancji powodującej lub ułatwiającej korozję - na przykład tlenu. W tym przypadku inhibitory, zwane odtleniaczami, to substancje silnie zredukowane. Oznacza to, że będą one niezwykle łatwo wchodziły w reakcję z tlenem, usuwając go w ten sposób z wody. Ważne jest, żeby produkty tego utleniania nie były szkodliwe dla rur.

Inhibitory stosuje się w układach grzewczych zamkniętych (ciśnieniowych). Wprowadza się je w postaci ciekłej (roztwór) przez otwór odpowietrznika, zachowując następującą kolejność działań:

  • wyłączyć piec c.o. i pompę c.o.
  • upuścić z systemu taką ilość wody, jaka będzie wprowadzana (np. przez korek grzejnika)
  • dokręcić korek
  • wprowadzić preparatu przez odpowietrznik (dużą strzykawką lub specjalną pompą, zależnie od dawki)
  • dokręcić odpowietrznik
  • sprawdzić ciśnienie w instalacji i ewentualnie uzupełnić niedobór wody
  • sprawdzić, czy korek lub odpowietrznik nie przeciekają
  • włączyć piec i pompę
  • ewentualnie odpowietrzyć zimne grzejniki.
Oceń artykuł
3,67 / 6 głosów
Co sądzisz na ten temat
Zaloguj się i skomentuj pierwszy

Autor: Joanna Ryńska

Zdjęcia: Fernox

Polecamy Ci również

Zobacz także