kominki - poradnik

Naczynie wzbiorcze w instalacji z kominkiem z płaszczem wodnym - do czego służy?

kominekNaczynie wzbiorcze jest otwartym zbiornikiem, który odpowiada za niedopuszczanie do wzrostu ciśnienia w instalacji z kominkiem z płaszczem wodnym. Bywa ono również nazywane zbiornikiem przelewowym lub wyrównawczym. Montuje się je ponad najwyższym punktem instalacji i łączy z nią rurami o odpowiednim przekroju. Wielkość średnicy rur, jak również pojemność naczynia względem instalacji reguluje Polska Norma PN-91/B-02413. W zbiorniku przelewowym zawsze znajduje się woda, ale nie wypełnia go całkowicie. Kiedy w instalacji następuje pogrzanie wody, jej nadmiar trafia właśnie do zbiornika wzbiorczego, dzięki czemu wzrost ciśnienia nie następuje. Odpowiednio dobrany wielkością zbiornik nigdy nie powinien się przepełnić, ponieważ po wystygnięciu woda trafia z niego powrotem do instalacji. Gdyby jednak do tego doszło posiada on rurę przelewową, którą nadmiar wody trafi do kanalizacji.

Jakim drewnem można palić w kominku?

drewno do kominkaDo palenia w kominku powinno się stosować specjalnie wyselekcjonowane drewno kominkowe. Drewnem kominkowym nie jest zatem każde dostępne na rynku drewno opałowe. Do kominków należy stosować drewno pochodzące z drzew liściastych lub ewentualnie niektórych drzewek owocowych. Ponadto, drewno do kominka powinno charakteryzować się wysoką kalorycznością, tj. oddawać podczas spalania jak największą ilość ciepła. Do powyższego celu najlepszy jest grab, buk, jesion, dąb, śliwa, grusza lub jabłoń. Warto wiedzieć, że drzewno pochodzące z drzew owocowych wydaje podczas spalania przyjemny, charakterystyczny aromat. Bez względu na gatunek – drewno przeznaczone do palenia w kominku nie może być mokre.

Jak sezonować drewno do kominka?

drewno do kominkaDrewno tuż po ścięciu ma więcej niż 30% wilgotności. Takie drewno w żadnym razie nie nadaje się do palenia. Aby stało się drewnem opałowym powinno przejść wymagany okres sezonowania. Czas ten jest różny w zależności od gatunku drewna. Przyjęto jednak, że nie może być krótszy niż 1 rok. Jednak pełną kaloryczność drewno osiąga po 2 – 3 latach sezonowania. Sezonowanie polega na starannym ulokowaniu drewna pod wiatą z otwartymi bokami lub ułożeniu go tzw. sztapel i nakryciu od góry plandeką. Wówczas drewno leżące na świeżym powietrzu osiągnie wilgotność około 15 – 20% i zacznie nadawać się do palenia. O drewnie przesuszonym i sezonowanym po za budynkami mówi się, że jest ono powietrznie suche.

Zobacz także