Wodne ogrzewanie podłogowe

system ogrzewania podłogowegoUkładanie przewodów
Rury ogrzewania podłogowego układa się na różne sposoby. Najpopularniejszym jest układ w pętle. W pomieszczeniu może być jedna lub kilka pętli. Długość jednej pętli nie może przekraczać 120 m. Pętle mogą mieć kształt spirali lub meandrów. Najbardziej popularny jest spiralny układ przewodów. Dzięki niemu uzyskuje się jednolitą temperaturę na całej powierzchni.

Odległości między przewodami nie mogą być większe niż 30 cm i mniejsze niż 10 cm. Im mniejsze są odległości między przewodami, tym bardziej wyrównana jest temperatura powierzchni. Aby równomiernie nagrzać całą powierzchnię, należy stopniowo zmniejszać odległości pomiędzy układanymi rurami. Na rozstaw rur wpływa również opór cieplny wody zasilającej, wylewki oraz materiału, z którego wykonana jest podłoga.

Przystępując do montażu rur, bez względu na sposób ich ułożenia, jeden koniec przewodu wodnego podłącza się do rozdzielacza. Rury mocuje się do podłogi za pomocą spinek lub klipsów. Nowocześniejszy system to układanie rur w płytach z wypustkami. Takie rozwiązanie umożliwia jednej osobie bardzo szybki montaż rur grzejnych, zapewniając jednocześnie ich właściwe zamocowanie w podłożu. Płyty składają się z dwóch warstw: dolną stanowi płyta styropianowa z wypustkami na górnej powierzchni, zaś górną tworzy odporna na uderzenia folia polistyrenowa nałożona na wypustki, zwane także nopami. To właśnie ona jest elementem utrzymującym rury we właściwym położeniu. Po ułożeniu rur, przymocowaniu ich do podłoża, drugi koniec podłącza się do rozdzielacza.
Jeszcze przed wylaniem posadzki, konieczne jest wykonanie prób szczelności. Pozytywny wynik pozwala na kolejny etap prac.

wodne ogrzewanie podłogoweDylatacje
Aby podłoga mogła dowolnie się odkształcać, należy między podłogą a konstrukcją ściany utworzyć szczelinę dylatacyjną.
Jej szerokość wynosi co najmniej 0,5 cm. W pomieszczeniach, których powierzchnia przekracza 40 m2 lub jeden z boków ma więcej niż 8 m dylatacje są konieczne. Stosuje się je również w pomieszczeniach o nieregularnych kształtach w celu podziału powierzchni na prostokąty. Dylatacja powinna być wykonana
wzdłuż wszystkich ścian. Prawidłowe jej wykonanie ułatwia samoprzylepny profil z taśmą dylatacyjną. Przykleja się ją bezpośrednio przy warstwie termoizolacyjnej. Dylatację można również wykonać przy pomocy drewnianej listwy, którą usuwa się po związaniu jastrychu.
Ułożenie rur powinno być tak zaplanowane, by jak najmniejsza ich ilość przebiegała w szczelinach dylatacyjnych. Jeżeli nastąpi taka konieczność, przewody należy układać w tulejach z tworzywa. Zapobiega to uszkodzeniu rur przez przesuwające się podłoże.
Układając wężownicę, należy pamiętać, że pętla grzewcza powinna być ułożona wewnątrz pola dylatacyjnego. Dylatacje mogą przecinać jedynie przewody zasilające i powracające z pętli, ułożone w rurkach ochronnych. Częstym błędem jest przecinanie pętli grzewczej dylatacją. Gdy pola dylatacyjne są niewielkie, można jednym obiegiem ogrzewać powierzchnię dwóch pól, układając pętle najpierw w jednym, następnie w drugim polu dylatacyjnym

Ostatni element - właściwie dobrana posadzka
Materiał, z którego zostanie wykonana nie może stanowić oporu dla ciepła. W związku z tym, elementy te powinny mieć dobrą przewodność cieplną. Im większy opór warstwy posadzki,
tym mniejsze oddawanie ciepła do pomieszczenia.

Regulacja
Ogrzewanie podłogowe charakteryzuje się dużą bezwładnością cieplną, która zależy od grubości jastrychu i izolacji. Bezwładność powoduje, że system z opóźnieniem reaguje na zmiany temperatury zewnętrznej.
Regulacja ogrzewania podłogowego polega na takim ustawieniu wielkości przepływu gorącej wody produkowanej przez źródło ciepła i takim mieszaniu jej z wodą zimną, aby temperatura wody zasilającej grzejnik podłogowy była równa temperaturze obliczeniowej.

Oceń artykuł
3,67 / 15 głosów
Co sądzisz na ten temat
Zaloguj się i skomentuj pierwszy

Autor: Aneta Demianowicz

Zdjęcia: Purmo, TECE

Polecamy Ci również

Zobacz także