Wentylacja mechaniczna

Wentylacja mechaniczna

wentylator kanałowyJAK JEST ZBUDOWANY SYSTEM WENTYLACJI MECHANICZNEJ?

Wentylatory

Głównymi urządzeniami instalacji wentylacji mechanicznej są wentylatory. Wentylator jest odpowiednikiem pompy cyrkulacyjnej w instalacji ogrzewania centralnego. Wielkość wentylatora charakteryzuje wydajność i spręż. Wydajność wentylatora to ilość powietrza, która przetłaczana jest w jednostce czasu. Wydajność określa się w m³/godz. Spręż wentylatora to wytworzona różnica ciśnień, mierzona pomiędzy wlotem a wylotem powietrza. Wysokość sprężu powinna być równa wartości oporów przepływu przez filtry, nagrzewnice i kanały.
Wentylatory napędzane są przez silniki elektryczne. Wentylatory osiowe bezpośrednio są sprzęgnięte z silnikami, natomiast odśrodkowe napędzane są bezpośrednio lub za pośrednictwem przekładni prasowej. Napęd bezpośredni stosuje się do mniejszych wentylatorów.
Wentylatory ustawione na stropach powinny mieć amortyzatory sprężynowe, które tłumią drgania wentylatora. Jeżeli wentylator ustawia się na ziemi, to pomiędzy fundamentem a wentylatorem powinna być umieszczona elastyczna podkładka.

Wentylatory osiowe
(śrubowe) przeznaczone są do przetłaczanie dużej ilości powietrza o niskim ciśnieniu, montowane są w ścianie lub suficie. Powietrze przepływa bez zmiany kierunku wzdłuż osi wirnika.

Wentylatory odśrodkowe
(promieniowe) przetłaczają dużą ilość powietrza o dużym ciśnieniu, tłoczy powietrze nawet przez długie kanały wentylacyjne. Powietrze zasysane jest wzdłuż osi wirnika, a następnie odrzucane przez łopatki wirnika wskutek działania siły odśrodkowej i tłoczone w kierunku otworu wylotowego. Wewnętrzna kratka chroni przed przedostawaniem się powietrza w momencie, kiedy wentylator jest wyłączony, kratka zewnętrzna jest kratką grawitacyjną.

Kanały wentylacyjne przewody i ich uzbrojenie
Większość instalacji wentylacyjnych  doprowadza i odprowadza powietrze za pomocą kanałów i przewodów. Kanały, wykonane z cegły, betonu lub pustaków, połączon są z elementami budynku (ścianami, podłogami).

Przewody wykonuje się z blachy stalowej czarnej lub ocynkowanej, z winiduru, sklejki, desek, płyt pilśniowych. Przewody z blachy są najbardziej szczelne, gładkie i można je łatwo czyścić. Wadą jest wysoki koszt. Przewody z czarnej blachy trzeba po oczyszczeniu pomalować farbą antykorozyjną.

Zalecana grubość blach wentylacyjnych

Średnica kanału [mm] do 150 150-300 300-450 450-600 600-800 powyżej 800
Grubość blachy [mm] 0,5 0,75 1,00 1,25 1,5 2,0

Ścianki przewodów blaszanych szerokości powyżej 300 mm należy usztywniać za pomocą nakładek z kątowników blaszanych lub przez kopertowanie. Kopertowanie polega na wykonaniu w blasze płytkich wgnieceń wzdłuż przekątnych. W ten sposób nadaje się ściankom przewodu wygląd koperty i stąd pochodzi nazwa usztywnienia. Odcinki przewodów oraz przewody z urządzeniami łączy się za pomocą kołnierzy z kątowników. Pomiędzy kołnierze należy wstawić uszczelkę, nie może ona jednak wystawać do wnętrza kanału. Przewody należy łączyć z wentylatorami za pośrednictwem kroćców wykonanych z brezentu technicznego. Dzięki temu uniemożliwia się przenoszenie do wentylowanych pomieszczeń drgań i hałasów wytwarzanych przez wentylatory. Przewody i kanały muszą być wyposażone w odpowiednią ilość wyczystek. Odgałęzienia powinny tworzyć z przewodem głównym kąt 25-30º. Łuki i kolana należy wykonywać o promieniu równym półtora do trzech średnic lub szerokości przewodów i kanałów.

Zakończenie kanałów
Kanały są szkieletem instalacji. By właściwie działała, musi być odpowiednio zakończona. Dla użytkownika widoczne są kratki i anemostaty, które osłaniają wnętrze kanału. Oprócz funkcji regulacyjnej pełnią funkcję estetyczną. Kratki mogą mieć przekrój stały lub regulowany. Służą do tego żaluzja lub konstrukcja łopatek. W pomieszczeniach z urządzeniami gazowymi, np. kuchnia lub łazienka kratka musi mieć przekrój stały. Anemostaty w wersji okrągłej można dowolnie wkręcać lub wykręcać w celu regulacji przepływu powietrza.
Polskie przepisy prawa budowlanego wymagają, by otwory wentylacyjne łączone z przewodami wywiewnymi miały  wyposażenie umożliwiające redukcję wolnego przekroju do 1/3, obsługiwane z poziomu podłogi. Obudowa otworu powinna umożliwiać zabudowę stałej przesłony (kryzy) dla dławienia nadmiaru ciśnienia. Nie jest to jednak powszechne. Warto dodać, że oprócz kratek regulowanych ręcznie dostępne są rozwiązania automatyczne.
Do regulacji ilości powietrza przepływającego w przewodach służą przepustnice. Dla wygody użytkowania powinny być zamontowane na wysokości 1,2-1,5 m od podłogi lub pomostu.
Oceń artykuł
4,20 / 10 głosów
Co sądzisz na ten temat
Zaloguj się i dodaj swój komentarz

Autor: Aneta Demianowicz

Zdjęcia: Konwektor, Venture Industries

Polecamy Ci również

Zobacz także