Zadaniem wpustów kanalizacyjnych jest zbieranie wody z powierzchni i kierowanie jej do systemu kanalizacyjnego. Wpusty mogą być przeznaczone do zbierania wód opadowych, ich rolą może być też odprowadzenie wody z piwnic, łaźni, kuchni czy domowych łazienek.
Wpust - jedno z najprostszych, ale jednocześnie najważniejszych urządzeń kanalizacyjnych - musi znaleźć się wszędzie tam, gdzie pojawia się rzeczywiste ryzyko, że konieczne będzie odprowadzenie wody z utwardzanych powierzchni. Sytuacja taka dotyczy nie tylko terenów zewnętrznych (podwórza, ogrody, balkony, tarasy), ale też powierzchni w budynkach (łaźnie, kuchnie, suszarnie, pralnie, piwnice, kotłownie, pomieszczenia węzłów cieplnych). W wielu pomieszczeniach wpusty są jedynymi wymaganymi (lub zalecanymi przez warunki techniczne) urządzeniami kanalizacyjnymi.
Wpusty podłogowe na terenie zewnętrznym
Co to jest wpust?
Wpusty występują zarówno jako elementy sieci, jak i instalacji kanalizacyjnej. Wpust uliczny to część kanalizacji deszczowej - studzienka, która zbiera wodę opadową z jezdni. Przykryty jest odpowiednią kratką (najczęściej żeliwną - taką jak pokazana obok). Wpusty stosowane w instalacji (zewnętrznej i wewnętrznej) bywają nazywane odpływami. W najprostszej wersji wpust taki składa się z dwóch części:
obudowa wyposażona w odpływ (niewielki odcinek rury kanalizacyjnej o odpowiedniej średnicy, najczęściej 50, 70, 100 lub 150 mm). Odpływ powinien być zasyfonowany, czyli wyposażony w zamknięcie wodne (najłatwiej realizuje się to dzięki zastosowaniu specjalnej kształtki w formie litery U). Zasyfonowanie zapobiega wydostawaniu przykrych zapachów z kanalizacji. Odpływ może być pionowy, spotyka się także odpływy boczne. Obudowę wykonuje się z tworzyw sztucznych (PVC lub ABS) lub ze stali nierdzewnej. Wybór materiału zależy od przeznaczenia wpustu (np. od tego, czy będzie się po nim odbywał ruch kołowy) oraz od gustu inwestora; - kratka (rzadziej zwana rusztem). Zadaniem kratki jest przykryć (ze względu na bezpieczeństwo użytkowników i estetykę) odpływ oraz zabezpieczyć go przed dostaniem się dużych zanieczyszczeń (np. liści). Kratki mogą być wykonane z tworzyw sztucznych (podobnie jak obudowy), z żeliwa i ze stali nierdzewnej. Zależy to przede wszystkim od przeznaczenia wpustu.
I wpust może mieć klasę...
Klasa obciążeń wpustu to parametr, który mówi o tym, jakie obciążenie (określone w kN) może przyjąć element znajdujący się w gruncie (wpust, odwodnienie, pokrywa studzienki). Obciążenie wpustu pochodzi od ruchu pieszego lub kołowego). Elementy należące do poszczególnych klas mają konkretne przeznaczenie:
- klasa A15 - do ciągów pieszych, ścieżek rowerowych, terenów zielonych, ogrodów, tarasów;
- klasa B125 - do chodników i parkingów;
- klasa C250 - do chodników, parkingów, ulic;
- klasa D400 - do wszystkich rodzajów dróg i ulic;
- klasa E600 i F900 - do najbardziej obciążonych nawierzchni (lotniska, autostrady).
Najczęściej stosuje się wpusty klas A15 i B125. Wpusty klasy A15 stosowane są jako wpusty podłogowe (w pomieszczeniach takich jak łaźnie, kuchnie, łazienki), piwniczne (w pomieszczeniach kotłowni, węzła cieplnego, pralni, suszarni), tarasowe i balkonowe oraz podkranowe (najczęściej w ogrodzie). Wpusty klasy B125 pełnią rolę wpustów piwnicznych (w pomieszczeniach, które służą jako magazyny, warsztaty, itp.) oraz podwórzowych (tereny, po których mogą jeździć samochody). Stosowany jest też podział bez tak szczegółowego rozróżnienia funkcji wpustów - na podłogowe i podwórzowe. Według tego podziału wpusty podwórzowe są narażone na ruch kołowy, a wpusty podłogowe - nie.
Oznaczenia wpustów na rysunkach technicznych
Komentarze (0)