Rury kanalizacyjne należą do szczególnie uciążliwych pod względem akustycznym. Przepływ ścieków powoduje drgania rury, które mogą być przenoszone do otaczającego powietrza lub na konstrukcję ściany, przez którą przechodzi rura. Jednym ze sposobów jest zastosowanie odpowiednich materiałów dźwiękochłonnych.
Rodzaj hałasu w kanalizacji
Przepływ ścieków w kanalizacji powoduje drgania ścianek rur. Drgania te są przenoszone do otaczającego środowiska i mogą powodować dwa rodzaje hałasu:
-
hałas powietrzny, czyli drgania powietrza. Drgania ścianek rur są przenoszone bezpośrednio do otaczającego powietrza, a następnie rozchodzą się jako fala dźwiękowa;
-
hałas materiałowy (dźwięki uderzeniowe) jest powodowany przez fale dźwiękowe rozprzestrzeniające się w materiale - np. przeniesione z drgających ścianek do otaczających je ścian konstrukcyjnych.
W kanalizacji pojawiają się trzy rodzaje dźwięków, które powodują wrażenie hałasu. Można wyróżnić: odgłos opadania - w pionowym odcinku rurociągu; odgłos odbicia - w przejściu z poziomu do pionu (kolanko, trójnik); odgłos przepływu - w poziomym odcinku rurociągu. Związane jest to z samą naturą rozprzestrzeniających się fal dźwiękowych.
W instalacji można też spotkać rozwiązania, które przyczyniają się do zwiększenia poziomu hałasu. Odsadzka na pionie kanalizacyjnym powoduje połączenie efektu dla odcinków poziomych i pionowych: połączenie odgłosu opadania z odgłosem odbicia. Prowadzenie rur przez szachty instalacyjne również może zwiększyć poziom hałasu - twarde ściany i brak wykładzin absorbujących powodują zwiększenie drgań materiałowych.
Płynące wewnątrz rur ścieki wywołują ruch powietrza (rys. 1) wprowadzając ograniczające je ścianki rur w drgania akustyczne (rys. 2). Drgające ścianki wywołują fale dźwiękowe oddziałujące na otoczenie. Drgania ścianek przekazywane są na kolejne rury i kształtki, a następnie poprzez system obejm instalacyjnych powstaje zjawisko przekazywania rezonansu akustycznego na konstrukcję budynku tworząc tzw. mostek akustyczny (rys. 3). Tak transmitowany rezonans akustyczny poprzez powierzchnię ściany odbierany jest przez ucho ludzkie jako szum kanalizacji. (fot. Poliplast)
Sposoby eliminacji hałasu
Hałas może być eliminowany poprzez:
-
ograniczenie drgań rurociągów przez zwiększenie masy;
-
pokrycie źródła hałasu przegrodą pochłaniającą dźwięk;
-
oddzielenie rurociągów od przegród za pomocą materiałów amortyzujących (wykładzin dźwiękochłonnych);
-
zastosowanie do konstrukcji ścian materiałów, które zwiększą ich izolacyjność akustyczną (zdolność wytłumiania powstałych dźwięków).
Kanalizacja niskoszumowa
Wszystkie wymienione metody opierają się na redukcji poziomu drgań już wytworzonych. Nowoczesne rozwiązanie, to stosowanie do produkcji rur materiałów, których właściwości pozwalają na redukcję problemu u źródła - czyli zmniejszenie drgań. Zastosowanie systemu kanalizacji niskoszumowej (zwanego też systemem Silent) pozwala na zmniejszenie poziomu hałasu z około 40 do ok. 20 dB (a nawet ok. 16 dB). Są to wartości zbliżone do poziomu dźwięku, który wydaje lodówka.
Obecnie na rynku znajduje się kilka rodzajów materiałów, z kórych wykonuje się systemy kanalizacji niskoszumowej. Są to: polietylen o własnościach PE-S2, polichlorek winylu łączony z ABS oraz polipropylen o specjalnej strukturze (wzmacniany odpowiednio dobranymi minerałami). Przykładowo: przepływ, który w rurze żeliwnej powoduje powstanie dźwięku o natężeniu 40 dB, w polipropylenowej rurze niskoszumowej wytwarza drgania powodujące powstanie dźwięku 28 dB.
System polipropylenowy charakteryzuje się bardzo dobrymi własnościami akustycznymi. Wynika to z dużego ciężaru powierzchniowego materiału i specjalnej struktury cząsteczek tworzących materiał. Dzięki temu rury mają dobre własności mechaniczne, zaś przepływ ścieków wywołuje powstawanie mniejszych drgań w ściankach rury. Jako łączniki należy stosować specjalne mufy nasadowe.
- bardzo słabe
- słabe
- średnie
- dobre
- bardzo dobre
Komentarze (0)